Ibayou @ fickle.exteen.com

อัพต่อนิดนึง มันต่อ จากอันที่แล้ว

-------------------------------------------

แม้ว่ามันจะนานมาแล้ว แต่เทอก้อไม่เคยไปจากใจเรา

ครั้งแรกที่เราเจอกัน คงเป็นตอน ม.1

เทอในตอนนั้น ทำไมใรตาคู่ ที่ควรจะส่องประกายของเทอนั้น กลับดูมืดมน

แต่ มันก้อทำหั้ยเรายิ่งอยากรุ้จัก เจ้าของนัยตาเศร้า คู่นั้น

พอมีโอกาสได้ทักทายเลยทำหั้ยรุ้ว่า ที่ดวงตาที่สดใส

กลายมาเศร้านั้น เป็นเพราะเทอยังปรับตัวกับการเป็น นักเรียนประจำไม่ได้

แต่เมื่อเวลาผ่านไปสักพัก เราได้รุ้จักกัน มากขึ้น แต่ยังไม่ถึงขั้น สนิทสนม

ดวงตา ของเทอก้อ คืนมา สดใส อ่อนหวาน... ดังเดิม

แต่ ความสัมพันของเรายังคงไม่คืบหน้า

เรายังคงเป็นแค่เพื่อนร่วมห้อง ที่นั่งห่างกัน.......

จนเมื่อเวลา ล่วงเลยไป 1 ปี เราก้อได้รุ้ว่า ในจัยเรานั้นมีเทออยุ่คนเดียว

แม้ว่ารุ้ว่ารัก แต่ก้อไม่สามารถที่จะรักได้ เพราะเทอนั้นไม่เหมือนเรา

ได้แต่แอบมอง แอบรัก มาข้างเดียวโดยที่เทอไม่รุ้มาตลอด...

วันเกิดเทอ เราก้อส่งของขวัญ ไปหั้ยโดยที่ไม่บอกว่าใครส่ง

ตอนนี้ เทอไม่ได้เป็นแค่เพื่อนร่วมห้องของเรา แต่เทออยุ่ในจัยเรา

เราสนิทกันมากกว่าเดิม แต่เทอก้อไม่เคยรุ้ ว่าเราคิดอะไร ในจัย...

จวบจนเวลาล่วงเลยมาจนปลายปี

แม้ว่า การเข้าค่ายครั้งนี้แรกของเรา แต่เป็นการเข้าค่ายครั้งแรกร่วมกับเทอ

มีเรื่องดีๆมากมาย เกิดขึ้น เทอเทคแคร์เรา เป้นห่วงเรา ใกล้ชิดกับเรา

เป้นเพราะอะไร ทำไมเทอถึงทำ เราก้อไม่รุ้ แต่ที่รุ้ เรามีความสุขมาก

แล้วช่วงเวลาแห่งความสุข ก้อจบลงโดยที่เทอ ยังคงอ่อนหวานกับเรา...

ล่วงมาถึงปีที่ 3 ของเรา วันแรกของชีวิตใหม่ ก้อเริ่มขึ้น

แต่ครั้งนี้ เป็นครั้งแรกที่เราต้องแยกห้องกัน

เมื่อรุ้ หยดน้ำเริ่มเกาะตัวในดวงตา แต่ "ไม่เป็นไร" เทอบอกเช่นนั้น

เราแยกกัน แต่เรายังอยุ่ห้องข้างๆกัน

เป็นเพราะห่างไกลหรือป่าว ที่ทำหั้ยเรามีเวลา ไกล้ชิดกันน้อยลง

แต่เทอยังคงสดใส กับทุกคน โดยที่เราได้แต่มองเทอ โดยลำพัง

ช่วงเวลา ของการเตรียมสอบเริ่มขึ้น เราทั้งสองต่างไม่มีเวลาว่างจะคุยกัน

จนแทบจะไม่รุ้ว่า คิดจะทำอะไรกัน

วันหนึ่งเราเจอเทอ เราถามเทอว่า คิดจะเรียนต่อที่ไหน

เทอบอกชื่อ รร. หนึ่งซึ่ง การสอบเข้าโรงเรียนนี้ยากมาก

สำหรับเทอ คงไม่ยากเท่าไร แต่สำหรับเรา คนที่ไม่ได้เก่งกาจอะไร

มันเป็นเรื่องยากเหลือเกิน... ที่จำได้เรียนที่เดียวกับเทอต่อ

แต่เรา ก้อไม่ยอม ไม่ยอมที่จะแยกจาก....จากใจของเรา

และแล้วในที่สุด สิ่งที่พยายามก้อสำเร็จ

เราได้เข้าเรียนกลับเทออีกครั้ง แต่ ครั้งนี้ เราก้อต้องแยกกันอยุ่อีก

ปีที่ 4 แล้วที่เรารุ้จักกัน มีคนมาชอบเทอมากขึ้น เทอสดใส เทอน่ารัก

จนเราต้องแยกห่างกันมากขึ้น เพราะต่างคนต่างมีหน้าที่ของตัวเอง

จนบางอาทิตย์เราแทบไม่ได้พบหน้ากันเลย

แต่เรา ก้อยังไม่เคยเลิกรักเทอ โดยที่เทอไม่รุ้ ไม่เคยรุ้ และอาจจะไม่มีทางรุ้...

เราเรียนอยุ่ต่างชั้นกัน บางครั้งเราเลิกเรียนเส็ดเหนื่อยๆ

รู้ไม๊ เราชอบแอบมายืนมองเทอ ที่ชั้นล่างเพราะห้องเราอยุ่ตรงข้ามกัน

ได้มองเทอเรียน มองเทอยิ้ม ก้อมีความสุขแล้ว

จวบจนตอนนี้ จะถึงปีที่ 5 ของเราแล้ว

หวังว่าเมื่อ รร. เปิดแล้ว เราคงได้อยุ่กับเทอมากกว่านี้

รักเทอมาตลอด และ จะขอรักอย่างงี้ตลอดไป...............

--------------------------------------------------------------------------

ม.5 แล้ว รร. เปิดแล้ว

เรา คิดว่า เราคงจะได้อยุ่กับเทอมากขึ้น แต่ ไม่ใช่เลย

ไม่เลย เราห่างกันขึ้นอีกมากกว่า

ปวดจัย เวลาที่ เทอ ไม่อยุ่

ปวดจัย เวลาที่เทอ อยุ่ แต่ อยุ่กับครายที่ไม่ใช่เรา

ปวดจัย เวลาที่ ไม่มีเทอ

เทอ จะรุ้มั้ย ว่ามีครัย บางคน ชอบเทอ

เทอ คงรุ้ เพราะ เทอไม่ใช่ คนโง่

แต่ เมื่อ เทอรุ้ เทอ จะ คิดยังไง เทอคงเกลียดเรา